O zezwolenie na pobyt w Norwegii możesz ubiegać się w dwóch miejscach – w Norwegii lub w swoim kraju ojczystym. Jeżeli przebywasz na terenie Norwegii, powinieneś złożyć wniosek na lokalnym posterunku policji lub SUA (centrum obsługi pracowników zagranicznych) (w tym przypadku należy uprzednio dokonać rejestracji wniosku na stronie udi.no). Jeżeli jednak przebywasz w swoim ojczystym kraju, możesz złożyć wniosek o pozwolenie na pobyt w Norwegii w najbliższej norweskiej placówce dyplomatycznej. Warto wiedzieć, że w przypadku rodzin na spotkanie w UDI należy umówić wszystkich jej członków.

Wnioski mające na celu rejestrację pobytu w Norwegii oraz potwierdzające, iż obywatel jednego z krajów Unii Europejskiej zamieszkuje na terenie Norwegii, wydawane są bezpłatnie.

Pozwolenie na pobyt i pracę w Norwegii, jest ważne tak długo, jak długo spełniamy warunki do uzyskania tej rejestracji. Wiąże się to z tym, że kiedy posiadamy rejestrację pobytu w Norwegii, a nie spełniamy warunków do jej uzyskania (na przykład nie mamy pracy ani środków do życia i nie jesteśmy na utrzymaniu osób trzecich), to nie mamy prawa przebywać na terenie Norwegii. W momencie, kiedy znów te warunki spełniamy, automatycznie rejestracja staje się ważna.

Tak. Pozwolenie na pracę w Norwegii nie jest wymagane przez pierwsze 3 miesiące.

Pracodawca może złożyć wniosek o pozwolenie na pracę w Norwegii na policji, jeżeli posiada Twoje pisemne upoważnienie (na osobnym blankiecie). Przyjaciele, rodzina lub Twoi gospodarze nie mogą jednak złożyć takiego podania w Twoim imieniu.

Tak. Jeżeli złożysz odwołanie dotyczące odmowy pozwolenia na pracę w Norwegii, to zostanie ono rozpatrzone w UDI, a następnie w Utlendingsnemnda (UNE), jeżeli UDI nie zmieni swojej poprzedniej decyzji. Rozpatrzenie odwołania nic nie kosztuje.

Podczas elektronicznej rejestracji wniosku na stronie udi.no ustala się termin spotkania na policji i o ile wszystkie warunki do uzyskania pozwolenia zostaną spełnione, pozwolenie na pracę w Norwegii może zostać wydane od ręki bądź w ciągu 2 tygodni od wizyty w UDI.

Tak. Od 1 stycznia 2020 roku istnieje całkowita możliwość zatrzymania podwójnego obywatelstwa w Norwegii.

Lista dokumentów potrzebnych do rozliczenia podatku w Norwegii różni się w zależności od rodzaju wykorzystywanych ulg. Po więcej szczegółowych informacji na ten temat zapraszamy do zakładki ROZLICZENIA PODATKOWE, gdzie dokładnie wszystko wyjaśniamy. Jeśli nie jesteś pewien, o jaki rodzaj odliczeń się ubiegać, zapraszamy do bezpośredniego kontaktu w jednym z naszych biur.

Jest to dokument zawierający dokładne rozliczenie podatkowe w Norwegii, który informuje o stanie konta na koniec danego roku rozliczeniowego.

Lønns- og trekkoppgave jest to dokument dotyczący rozliczenia podatkowego w Norwegii. Wystawiany jest on przez pracodawcę z dokładną informacją o zarobkach i zapłaconym podatku w danym roku. Zawiera on podsumowanie roczne zarobków oraz sumę wpłaconych zaliczek na podatek. Można go też znaleźć na ostatnim wydanym w danym roku pasku wypłaty. Te informacje są niezbędne, aby prawidłowo skontrolować poprawność zeznania podatkowego.

Dokument Skattemelding, dawniej określany jako Selvangivelse, to wstępnie wypełniony formularz rozliczenia podatkowego w Norwegii wystawiany przez norweski urząd podatkowy i przesyłany elektronicznie do systemu Altinn lub na zarejestrowany adres podatnika Norwegii bądź w Polsce. Obowiązkiem podatnika jest skontrolować poprawność jego danych, w szczególności wysokości zarobków i innych dochodów oraz ewentualnie nanieść przysługujące ulgi. Jeśli w określonym czasie podatnik nie wniesie żadnych poprawek, urząd będzie procedował wniosek bez udziału podatnika.

Tak. Istnieje tak zwany specjalny odpis rodzicielski w Norwegii, którego kwota zmienia się w zależności od ilości miesięcy samotnej opieki nad dzieckiem/dziećmi. Maksymalna kwota odpisu w roku 2020 wyniosła 51 804  NOK (po 4 317 NOK za każdy miesiąc samotnej opieki nad dzieckiem). Odpis rodzicielski w Norwegii przysługuje osobom, które pobierały rozszerzony zasiłek rodzinny (utvidet barnetrygd) na dziecko/dzieci i jest z reguły automatycznie ujęty na wstępnym zeznaniu podatkowym. Jeśli odpis został błędnie naliczony lub go brakuje, zmiany należy udokumentować na zeznaniu podatkowym poprzez przedstawienie dokumentacji z NAV o przyznaniu rozszerzonego zasiłku rodzinnego

Dokumenty rozliczenia podatkowego w Norwegii należy dostarczyć do urzędu skarbowego (Skatteetaten). Dokumenty mogą zostać wysyłane w formie kopii, ze względu na to iż oryginały nie są odsyłane przez urząd.

Zwrot podatku w Norwegii można otrzymać za pomocą przelewu na konto.

Jeżeli podatnik nie złoży zeznania dotyczącego rozliczenia podatku w Norwegii, urząd rozliczy go automatycznie, bez wielu istotnych odpisów. Na podatnikach spoczywa obowiązek podania prawdziwych danych urzędowi skarbowemu, a te uwzględnione we wstępnie wypełnionym druku, czyli skattemelding, nie zawsze są poprawne. Jeśli we wstępnym zeznaniu podatkowym były błędy, a podatnik ich nie skorygował (bo nie złożył zeznania), nie ma prawa do odwołania się od wyniku rozliczenia przed uiszczeniem ewentualnych należności. Może także zostać nałożona na niego kara w wysokości nawet do 30% podatku należnego za dany rok. Ryzykujemy zatem nie tylko tym, że stracimy wiele tysięcy koron należnych nam odpisów, ale też, że dopłacimy z podatku w wyniku nieskorygowanych błędów.

Pracownicy podlegający pod SFU muszą złożyć rozliczenie podatkowe w Norwegii. Brak złożenia zeznania podatkowego może pociągnąć za sobą nałożenie podatku karnego w wysokości do 30% podatku należnego za dany rok. (O ile kilka lat temu zdarzało się to naprawdę rzadko, o tyle w ostatnich latach urząd skarbowy coraz bardziej konsekwentnie egzekwuje tę karę). Obowiązkiem składania zeznania są objęci również przedsiębiorcy.

Niestety jest to nieprawda. Trzeba wykonać rozliczenie i wysłać wypełniony skattemelding do Skatteetaten.

FAKT I MIT! Fakt jest taki, że nie trzeba wykonywać rozliczenia w Norwegii, ale jeśli jestem rezydentem podatkowy w Polsce muszę wykonać rozliczenie

Tak. Podatnik musi zgłosić wszystkie dochody, nieruchomości, stan majątku- w tym stan kont bankowych w kraju, w którym ma rezydencję. W tym przypadku jest to Norwegia i w rozliczeniu norweskim należy wykazać stany kont, posiadane nieruchomości, akcje i obligacje z innych krajów niż Norwegia.

Nie, jeśli podatnik nie ma dochodów w Polsce i tylko w Norwegii- nie przysługuje ulga na dziecko w PIT. Należy też pamiętać, że jeśli współmałżonek podatnika wnioskuje o ulgę na jedno dziecko i małżonkowie rozliczają się osobno- po przekroczeniu dochodu 112 tysięcy złotych łącznie ulga na jedno dziecko nie przysługuje.  Ulga na dzieci przysługuje w przypadku dwójki lub więcej dzieci, nawet jeśli podatnicy rozliczają się na osobnych PITach.

Dopłata do podatku w Polsce występuje tylko wtedy, kiedy podatnik ma dochody zarówno w Norwegii jak i w Polsce. Jeśli dochody są tylko w Norwegii- dopłaty nie będzie, a wykazanie dochodów jest tylko informacyjne.

Tak. Głównym czynnikiem determinującym rezydencji podatkową jest fakt posiadania rodziny- a co za tym idzie centrum interesów życiowych w danym kraju. Dla osób, które chcą rozliczyć się w statusie pendler takim czynnikiem może być tez mieszkanie lub dom własnościowy w Polsce w połączeniu z częstymi dojazdami do kraju. 

Posiadanie certyfikatu rezydencji w Norwegii nie jest dokumentem przesądzającym ostatecznie o tym, czy dana osoba posiada obowiązek złożenia w Polsce zeznania podatkowego. Nawet posiadając ten dokument można być zobowiązanym do uregulowania spraw z polskim urzędem skarbowym. Podczas rozstrzygania, czy podlega się temu obowiązkowi, czy nie, liczy się bowiem całościowa sytuacja podatnika, w tym czy posiada w Polsce centrum interesów życiowych (na przykład żonę, firmę, dochody) oraz ile czasu w roku spędza faktycznie w obu krajach.

Tak, osoby na stałe zamieszkałe w Norwegii wraz z rodziną mogą korzystać z szeregu ulg podatkowych w Norwegii. Większość z nich daje w praktyce mniejsze korzyści finansowe niż ulgi, z jakich zwykle korzystają obcokrajowcy, jednak i tak warto zyskać wiedzę na ich temat.

Każda osoba posiadająca kryptowaluty w danym roku podatkowym zobowiązana jest zgłosić ten fakt w rocznym rozliczeniu. Podatnik musi sam zgłosić do urzędu skarbowego zysk/stratę z tytułu  sprzedaży kryptowaluty w zeznaniu rocznym. Należy zaznaczyć, iż kryptowaluty wykazujemy tam gdzie jesteśmy rezydentami podatkowymi. 

Jeżeli uzyskałeś uprawnienia do zasiłku dla bezrobotnych w Norwegii i zamierzasz przeprowadzić się do innego kraju EOG, to możesz zabrać te uprawnienia z sobą na określony czas. W tym celu musisz uzyskać pozwolenie na wyjazd od NAV-u.

NAV po otrzymaniu dokumentu na tydzień przed planowanym wyjazdem wydaje druk PDU2. Po przyjeździe do Polski w ciągu 7 dni trzeba się zarejestrować w PUP jako osoba poszukująca pracy oraz przedstawić w Wojewódzkim Urzędzie Pracy druk PDU2 oraz zaświadczenie o zarejestrowaniu w PUP jako osoba poszukująca pracy. Wojewódzki Urząd powiadomi NAV o dopełnieniu formalności. Świadczenie wypłaca zagraniczna instytucja państwowa, która je przyznała

Jeżeli jesteś pracownikiem granicznym i pracowałeś w Norwegii, to musisz zarejestrować się jako poszukujący pracy i złożyć wniosek o zasiłek dla bezrobotnych w Norwegii w Twoim miejscowym biurze NAV.

Tak, możesz.

Zasiłek dla bezrobotnych w Norwegii można zatrzymać do trzech miesięcy.

Nie, z zasady nie należy się, choć istnieją wyjątki. Urząd pracy nie przyznaje świadczenia za to, że ktoś jest bez pracy, ale za to, że jej szuka. Wyjazd za granicę należy zgłosić na karcie meldunkowej, by zrobić przerwę w pobieraniu zasiłku. Zasiłek dla bezrobotnych w Norwegii można ewentualnie przenieść na 3 miesiące do Polski na czas poszukiwania pracy tamże. W tym celu należy złożyć odpowiedni wniosek w NAV i otrzymać zgodę. Wyjątkiem są osoby ze statusem pendler będące na permiteringu, które obowiązują inne zasady. Po więcej informacji zapraszamy do bezpośredniego kontaktu z jednym z naszych biur. Zasiłek dla bezrobotnych z Norwegii można też pobierać podczas urlopu w Polsce lub innym kraju, jeśli ma się w NAV przydzielony płatny urlop, do którego prawa nabiera się z czasem.

Jeśli uzyskałeś prawo do zasiłku dla bezrobotnych w Norwegii i przeprowadzasz się do innego kraju EOG możesz starać się o zasiłek w Polsce. Wymagany jest wówczas Certyfikat PD U1, aby udokumentować swoje prawa.

Zasiłek rodzinny w Norwegii przysługuje do 3 miesięcy wstecz.

Nie ma wymogu posiadania stałego numeru personalnego w celu uzyskania zasiłków na dzieci.

Według przepisów wprowadzonych 1 lipca 2017 roku, jeśli dziecko mieszka z obojgiem rodziców, to matka i ojciec muszą się wykazać co najmniej pięcioletnim członkostwem w NAV lub w tożsamej instytucji w innym kraju strefy Schengen, aby otrzymać zasiłek opiekuńczy w Norwegii. W praktyce oznacza to, iż należy mieć na swoim koncie co najmniej 5 lat pracy lub otrzymywania świadczenia zastępującego dochody z zatrudnienia, na przykład zasiłku dla bezrobotnych czy renty. Nie ma zatem znaczenia, czy ktoś przebywał w Norwegii, czy w Polsce, ale czy był w ciągu ostatnich pięciu lat objęty ubezpieczeniem społecznym.

Dziecko poniżej 6 roku życia 1676 nok 

Dziecko ponad 6 lat 1 054 nok 

Tak, pod warunkiem, że żona/partnerka jest osobą, która na co dzień opiekuje się dzieckiem, a dziecko z jakiś względów nie uczęszcza do placówki opiekuńczej.

Nie, miejsce narodzin dziecka nie wpływa na prawo do zasiłku.

Czas oczekiwania na wypłatę barnetrygd wynosi od 6 do 8 miesięcy.

Nie, obywatelstwo norweskie nie jest wymagane. Konieczne jest jednak spełnienie następujących warunków: przepracowanie co najmniej 6 miesięcy w sposób ciągły oraz posiadanie łącznego stażu pracy wynoszącego minimum 6 z ostatnich 10 lat w krajach należących do Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG).

Tak, istnieje możliwość podjęcia zatrudnienia w niepełnym wymiarze godzin. Należy jednak pamiętać, że w takim przypadku wysokość zasiłku zostanie proporcjonalnie zmniejszona i wyniesie 50% standardowej kwoty świadczenia.

Wysokość zasiłku jest kalkulowana na podstawie średniego wynagrodzenia z ostatnich trzech miesięcy poprzedzających planowany urlop.

Tak, istnieje możliwość dostosowania planu urlopu tacierzyńskiego, gdyż jest on elastyczny i może być modyfikowany zgodnie z potrzebami rodziny.

W przypadku zmiany terminu porodu nie ma żadnych negatywnych konsekwencji. Wystarczy dostarczyć odpowiedni dokument potwierdzający narodziny dziecka, czyli akt urodzenia.

Wniosek można złożyć najwcześniej od 6. miesiąca ciąży. Wcześniejsze złożenie dokumentów nie jest możliwe.

Tak, istnieje możliwość zaplanowania urlopu zgodnie z harmonogramem rotacyjnym, pod warunkiem, że w okresie pobytu w domu nie otrzymuje się wynagrodzenia od pracodawcy. W takim przypadku urlop należy zaplanować na czas trwania rotacji, co pozwoli na zastąpienie dochodu od pracodawcy świadczeniem zasiłkowym.

Tak, jest to możliwe, jednak warunkiem koniecznym jest wcześniejsze przepracowanie nieprzerwanie 6 miesięcy na terenie Norwegii.

Nie jest to możliwe, ponieważ urlop tacierzyński może zostać rozpoczęty dopiero po zakończeniu urlopu macierzyńskiego przez matkę, zarówno w Polsce, jak i w Norwegii. Istnieje jednak możliwość wykorzystania dwóch tygodni urlopu okołoporodowego jednocześnie z drugim rodzicem. Należy jednak pamiętać, że nie są to dodatkowe tygodnie, a okres ten jest odliczany od głównej puli zasiłku.

Nie, zasiłek tacierzyński może być pobierany tylko w jednym kraju. Istnieje jednak możliwość pobierania zasiłku kontantstøtte w obu krajach, ale w takim przypadku Norwegia wypłaca jedynie dodatek dyferencyjny, a nie pełną kwotę świadczenia.

Urlop tacierzyński dzieli się na trzy warianty: 

1. 100% świadczenia: 15 tygodni (fedrekvote) + 16 tygodni okresu wspólnego (fellesperiode). 

1. 80% świadczenia: 19 tygodni (fedrekvote) + 29 tygodni okresu wspólnego (fellesperiode). 

1. Gdy matka nie ma prawa do zasiłku w Polsce: Przysługuje jedynie 10 tygodni urlopu tacierzyńskiego. 

Nie, nie ma możliwości pobierania zasiłku na dziecko, które nie jest biologicznym potomkiem, chyba że posiada się sądowy dokument potwierdzający przejęcie pełnoprawnej opieki nad dzieckiem.

Tak, jednak wyłącznie w trybie dziennym. Studia zaoczne nie kwalifikują się jako uzasadniona przyczyna pobierania zasiłku.

To zależy od okoliczności, miejsca, skutków zdarzenia oraz przede wszystkim od polisy jaką ma wykupioną pracodawca i od uszczerbku na zdrowiu.

Jeśli w wyniku wypadku w pracy w Norwegii doznałeś uszczerbku na zdrowiu, oceną jego skali zajmie się lekarz rodzinny. Ta procedura trwa zwykle wiele miesięcy. Jeśli uszczerbek jest powyżej 15 %, to NAV może przyznać częściowe lub pełne świadczenie rentowe.

O odszkodowanie od ubezpieczyciela pracodawcy mogą się starać wszystkie osoby. Jeśli wypadek przy pracy był w twojej ocenie wynikiem popełnionego przez kogoś błędu lub niedopatrzenia, możesz dochodzić zadośćuczynienia na drodze prawnej. W sprawie odszkodowania w Norwegii za wypadek, który zdarzył się w miejscu pracy i w czasie wykonywanych zadań zawodowych najlepiej skontaktować się ze specjalizującym się w tych sprawach adwokatem, który oszacuje, czy istnieje podstawa do składania pozwu.

Jeśli dojdzie do wypadku w pracy w Norwegii, w wyniku którego ktoś odniesie poważne obrażenia, pracodawca ma obowiązek zawiadomić Państwową Inspekcję Pracy i wysłać tam zgłoszenie o wypadku. W takim zgłoszeniu powinien podać wszystkie szczegóły. To procedura korzystna dla pracownika, bowiem może stanowić podstawę do późniejszych roszczeń. Prawo nie definiuje „poważnego obrażenia”, więc pracodawcom zdaje się bagatelizować wypadki w miejscu pracy, co pozwala im uniknąć formalności. Tymczasem Inspekcja wśród przykładów wymienia między innymi: wstrząśnienie mózgu, złamania palców, uszkodzenia organów wewnętrznych, zatrucia niebezpiecznymi substancjami wykorzystywanymi w pracy, omdlenia spowodowane warunkami pracy, oparzenia czy poważne wychłodzenie. Generalnie Arbeidstilsynet uznaje, że jeżeli pracownik po zdarzeniu wymaga leczenia szpitalnego, to wypadek klasyfikuje się jako poważny i powinien on zostać zgłoszony przez pracodawcę na odpowiednim formularzu.

Za każdym razem, gdy dojdzie do wypadku w pracy w Norwegii, przy którym doznane obrażenia wymagają leczenia, warto przypomnieć pracodawcy o obowiązku wysłania formalnego zgłoszenia.

Osobna procedura odbywa się w NAV, gdy zgłasza się tam uszczerbek na zdrowiu. Do urzędu pacjent przesyła wtedy wyjaśnienie własne dotyczące wypadku.

Tak, istnieje możliwość wyjazdu do innego kraju, w trakcie pobierania zasiłku chorobowego w Norwegii, jednak wcześniej należy uzyskać od lekarza zaświadczenie, że nie ma ku temu przeciwwskazań medycznych.

Przekazać do NAV poprzez ZUS w Polsce wraz z oświadczeniem do zagranicznych zwolnień lekarskich. Trzeba także wysłać samodzielnie wniosek do NAV o wypłatę świadczenia. Należy również takie zwolnienie lekarskie w Norwegii bezzwłocznie przekazać do swojego pracodawcy oraz być z nim w stałym kontakcie.

Zasiłek rehabilitacyjny w Norwegii AAP rozpoczyna się po roku otrzymywania zasiłku chorobowego, gdy pacjent wymaga dalszego leczenia / rehabilitacji. Podczas pobierania tego zasiłku można pracować na część etatu, ale pracę można podjąć, tylko w takim zakresie jaki jest określony w decyzji z NAV, np. 50 lub 70 %.

Nie można zwolnić pracownika na zasiłku chorobowym, można jedynie podważyć jego zwolnienie w NAV i zgłosić że ma się wątpliwości.

To nie pracodawca decyduje o tym, czy wpisać egenmelding czy sykemelding. Jeśli pracownik otrzymał zwolnienie lekarskie to pracodawca musi odpowiednio zastosować się do decyzji lekarza.

Tak.  Pracodawca ma prawo zwolnić pracownika po 52 tygodniach chorobowego.

Ze średniej zarobków za ostatnie 3 miesiące przed zachorowaniem, która jest przeliczana na dochód roczny. Na tej podstawie wyliczana jest kwota dzienna zasiłku. Wyjątkiem jest sytuacja, w której różnica w miesięcznych przychodach różni się od siebie o ponad 25%- w tym wypadku wyliczana jest średnia roczna. 

W ciągu 3 lat można pobrać łącznie 52 tygodnie chorobowego.

Należy mieć ciągłość pracy minimum pół roku.

W tej sytuacji pracodawca nie wypłaca chorobowego od 1 dnia zwolnienia, tylko od tego dnia w którym pracownik powinien być w pracy.

Wypłata z reguły następuje po 12 tygodniach ale w praktyce czeka się dłużej.

Istnieje wyjątek, jeśli przed przerwą był inny pracodawca przez dłuższy okres czasu to można złożyć specjalny wniosek. Chorobowe wypłacone będzie w wymiarze 65%,ale  dopiero od 15 dnia zwolnienia.

Pracownik nie ma do tego prawa. Aby skorzystać ze zwolnienia lekarskiego, które jest w trakcie urlopu, należy niezwłocznie poinformować pracodawcę o chęci wstrzymania urlopu i przełożenia go na inny termin. Jeśli pracodawca dostanie taką informację PO urlopie, to jest to już za późno. Jeśli pracownik zgłosi tę sytuację do NAV, pracodawca jak najbardziej może zwolnienie podważyć. 

Helfo nic nie zatwierdzi. Lekarz norweski może wystawić zwolnienie na podstawie polskiego zwolnienia i musi to być lekarz rodzinny- fastlege, który zna pacjenta i jest z nim w ciągłym kontakcie. Należy pamiętać, że lekarz norweski nie ma takiego obowiązku. Istnieje jeszcze możliwość aby sprawdzić czy ubezpieczalnia nie ma specjalnych druków do zwolnień zagranicznych. 

Niestety to obowiązuje tylko w Norwegii. Wtedy ma się ubezpieczenie norweskie a podejmując pracę w Polsce podlega się pod ZUS i wtedy NAV nie wypłaci chorobowego.

Nie, prywatne wydatki na opiekę zdrowotną nie są refundowane. Refundacja obejmuje tylko świadczenia z publicznej opieki zdrowotnej, w przypadku osób zamieszkałych na stałe w Norwegii, które dostały zgodę na wykonanie zabiegu/operacji w innym kraju EOG.  

UWAGA! Jeśli masz dokument S1, to refundacja z Helfo w ogóle Cię nie obejmuje. S1 jest podstawą do ubezpieczenia.

Jeśli to jest problem, który wymaga natychmiastowej interwencji i jest potrzebne zwolnienie lekarskie-najlepszą opcją będzie wizyta u legevakt. Jeśli tam dostanie zwolnienie lekarskie, to można porozmawiać z lekarzem w kwestii dalszego postępowania. Być może lekarz sam zaleci powrót do Polski i kontynuowanie leczenia w Polsce, ze względu na barierę językową. 

W tym przypadku można skorzystać tylko z opcji legevakt. 

Na to nie ma reguły ustawowej. Każda firma ustala to indywidualnie i daje wytyczne pracownikowi albo w kontrakcie albo w informacjach dodatkowych. 

Prawo do norweskiej emerytury przysługuje osobom, które były członkami systemu ubezpieczeń społecznych przez co najmniej 5 lat. Jeśli pracowałeś w innych krajach EOG, okresy te się sumują. W praktyce oznacza to, że wystarczy przepracować jeden rok w Norwegii, a pozostałe lata w innym kraju EOG, by mieć prawo do norweskiej emerytury. Wysokość świadczenia zależy jednak tylko od okresu składkowego w Norwegii. 

Wysokość emerytury zależy od liczby przepracowanych lat i zgromadzonego kapitału składek. Pełna emerytura gwarantowana przysługuje po 40 latach pracy w Norwegii. Jeśli pracowałeś krócej, świadczenie będzie proporcjonalnie niższe.

W Norwegii zasady wyliczania wysokości emerytury są związane z rokiem urodzenia.

• Osoby urodzone przed 1954 – emerytura jest obliczana według starego systemu punktowego, który bierze pod uwagę lata składkowe (trygdetid) i najlepsze zarobkowe lata. 

• Osoby urodzone w latach 1954–1962 – mają emeryturę obliczaną częściowo według starego systemu, a częściowo według nowego, który opiera się na zgromadzonych składkach. 

• Osoby urodzone w 1963 roku i później – obowiązuje nowy system, w którym co roku 18,1% pensji podlegającej składkom (do limitu 7,1G) odkładane jest na koncie emerytalnym. Im dłużej pracujesz i im więcej zarabiasz (do określonego limitu), tym wyższa będzie twoja emerytura. 

Zachęcamy do wykonania kalkulacji emerytury za naszym pośrednictwem, by przewidzieć, jaka emerytura nas czeka po osiągnięciu wieku emerytalnego. 

Najlepiej złożyć wniosek 2–3 miesiące przed ukończeniem 67 lat, ponieważ wtedy przysługuje pełna emerytura. Najwcześniej można złożyć wniosek na 4 miesiące przed miesiącem, od którego chcemy otrzymywać emeryturę. Możliwe jest wcześniejsze pobieranie świadczenia od 62 roku życia, ale jego wysokość będzie proporcjonalnie niższa. Można zdecydować się na pobieranie częściowej emerytury (20%, 40%, 50%, 60%, 80%). Jeśli jednak nie masz wystarczającego kapitału emerytalnego, wcześniejsza emerytura może być niemożliwa. 

Jeśli mieszkasz w Norwegii, wniosek składasz bezpośrednio w NAV. Natomiast jeśli mieszkasz w Polsce, powinieneś złożyć wniosek za pośrednictwem ZUS, który przekaże go do norweskiego urzędu. Po otrzymaniu wniosku NAV skontaktuje się z Tobą w celu dalszego rozpatrzenia sprawy. 

Nie, okresy pracy mogą być przerywane. Ważne jest, aby łącznie uzyskać co najmniej 5 lat składkowych w Norwegii lub innym kraju EOG. 

Nie, również osoby będące członkiem norweskiego systemu ubezpieczeń społecznych z innego tytułu mogą wnioskować o emeryturę. W momencie złożenia wniosku nie trzeba mieszkać w Norwegii.  

Minimalna emerytura gwarantowana (garantipensjon) zależy od roku urodzenia i sytuacji rodzinnej: 

Jakie zasady obowiązują dla osób urodzonych w 1963 roku? 

Dla rocznika 1963 obowiązuje nowy system, dlatego istnieją tylko dwie kategorie stawek: 

• Ordinær sats (216 226 kr rocznie) – przysługuje osobom mieszkającym z partnerem, który otrzymuje emeryturę, rentę inwalidzką (uføretrygd) lub ma roczny dochód powyżej 248 056 kr. 

• Høy sats (233 746 kr rocznie) – przysługuje osobom samotnym lub takim, których partner nie ma własnej emerytury i zarabia mniej niż 248 056 kr rocznie.

Tak, zarówno przy pełnej, jak i częściowej emeryturze można pracować na pełen etat, a składki emerytalne będą nadal naliczane, co może zwiększyć przyszłe świadczenia. 

Nie, składki emerytalne nie podlegają zwrotowi. Zgromadzony kapitał zostanie wypłacony dopiero po osiągnięciu wieku emerytalnego w formie świadczenia emerytalnego. 

Tak, możesz pobierać emeryturę w Polsce lub innym kraju EOG. W niektórych przypadkach mogą obowiązywać ograniczenia, np. dla osób, które miały rentę inwalidzką dla młodocianych. 

Rodzina może mieć prawo do renty rodzinnej, zwrotu składek z dodatkowych funduszy emerytalnych czy odzyskania nadpłaconego podatku. Warunki zależą od konkretnej sytuacji i warto skonsultować się z naszym biurem w celu ustalenia szczegółów.  

Może mieć prawo do renty rodzinnej, jeśli zmarły był ubezpieczony przez ostatnie 5 lat przed śmiercią w Norwegii lub innym kraju EOG. 

Nie, emerytura może być wypłacana również na polskie konto bankowe. Wystarczy zarejestrować je w systemie NAV. Jeśli potrzebujesz pomocy w tym zakresie, skontaktuj się z nami. 

Nie, ZUS pełni jedynie rolę pośrednika i przekazuje wniosek wraz z informacją o Twoich składkach w Polsce. NAV może poprosić Cię o dostarczenie dodatkowych dokumentów potrzebnych do rozpatrzenia sprawy. W celu ich skompletowania i przesłania do NAV warto skorzystać z pomocy specjalistów – zapraszamy do kontaktu z naszym biurem. 

Nie, meldunek w Norwegii nie jest wymagany do pobierania emerytury. 

• Emeryci mieszkający w Norwegii mają emeryturę opodatkowaną według karty podatkowej i muszą sprawdzić swoje rozliczenie. 

• Emeryci mieszkający w Polsce zazwyczaj podlegają 15% podatkowi u źródła w Norwegii, ale muszą również wykazać emeryturę w polskim rozliczeniu podatkowym. 

Tak, pod pewnymi warunkami. Aby pojazd zarejestrowany w Polsce mógł być użytkowany w Norwegii bez konieczności przerejestrowywania go na norweskie tablice i bez płacenia cła, użytkownik pojazdu musi mieć miejsce stałego zamieszkania poza Norwegią. W ten sposób można użytkować samochód w Norwegii maksymalnie 1 rok. Należy zawsze mieć przy sobie dokumenty takie jak: akt ślubu, stałe zameldowanie w Polsce, tymczasowa umowa o pracę, pozwolenie na pobyt i pracę aby okazać je w razie kontroli.

Istnieje możliwość przedłużenia tego okresu do maks. 2 latach w indywidualnych przypadkach.

Dodatkowo auto nie może służyć w Norwegii do celów zarobkowych.

Najpierw należy wyrejestrować samochód w Norwegii (Vegvesen), a następnie zgłosić na granicy wywóz auta i podbić deklarację celną. Jest to procedura skomplikowana i wymagająca wykonania kilku różnych kroków. Po szczegóły zapraszamy na konsultację do jednego z naszych biur

Tak. Prawo jazdy wydane w krajach EOG/UE uprawnia do prowadzenia samochodu w Norwegii.

Polski NIP w Norwegii zastępuje tak zwany personnummer, czyli odpowiednik polskiego numeru PESEL.

Egenmelding, czyli oświadczenie własne, to stosowana w Norwegii forma zgłaszania pracodawcy niezdolności do pracy. Z reguły oświadczenie własne można wykorzystać maksymalnie na okres do 3 dni kalendarzowych, jeśli stan zdrowia się nie poprawia, należy udać się do lekarza w celu uzyskania zwolnienia. Oświadczenie własne można złożyć do czterech razy w ciągu 12 miesięcy.

Uprawnienia do przedłożenia oświadczenia własnego nabywasz po 2 miesiącach pracy u danego pracodawcy.

Dugnad, czyli prace społeczne wykonywane wspólnie na rzecz danej wspólnoty (klubu sportowego, wspólnoty mieszkaniowej itp.) to popularny w Norwegii sposób oszczędzania środków lub odkładania ich na dany cel. Zamiast oferować pieniądze na opłacenie danego projektu, grupa decyduje się wykonać go sama, dedykując swój czas i umiejętności. Dugnad polega na wspólnym, dobrowolnym wykonywaniu danej pracy (sprzedaży dóbr, pracach porządkowych, organizowaniu poczęstunku podczas imprezy sportowej lub kulturalnej itp.). Oprócz wymiaru ekonomicznego, ma wymiar społeczny – pozwala na lepsze poznanie się i zintegrowanie danej grupy. Nie istnieje prawny obowiązek uczestnictwa w takich akcjach, ale ich odmawianie traktowane jest jako niesolidarne z innymi członkami grupy. Może się zdarzyć, że w razie notorycznego odmawiania uczestnictwa w pracach społecznych dana wspólnota zdecyduje o obciążeniu osoby nieobecnej kosztami.

Nazwisko dziecka (przed ukończeniem 16 r.ż)  można zmienić wówczas jeśli ma Pani przyznaną pełną władzę rodzicielską nad dzieckiem. Jeśli nie -drugi biologiczny rodzić musi udzielić na to zgodę.

Podczas początkowego etapu kupna nieruchomości, w Norwegii tj. samych licytacji potrzebuje Pani tylko dokumentu ze zdjęciem, datą urodzenia, adresem itp. Ale przy finalizacji będzie Pani potrzebowała d-numeru. Wniosek o niego należy złożyć do Instytucji zajmującej się prowadzeniem ksiąg wieczystych. Ten numer będzie potrzebny po to żeby wpisać nieruchomość do księgi wieczystej.

Feriepenger to pieniądze, które już wcześniej pracodawca odkładał w imieniu
pracownika. Wynagrodzenie za czas urlopu gromadzone jest w ciągu roku
poprzedzającego wykorzystanie urlopu, na przykład na feriepenger płacone w roku
2022 pracowaliśmy w roku 2021. Wynagrodzenie za czas urlopu wynosi 10,2
procent podstawy zarobków. Dotyczy to tych osób, które mają 4 tygodnie wolnego.
Podstawa świadczenia urlopowego to cały dochód przed opodatkowaniem uzyskany
w poprzednim roku. Podstawa świadczenia urlopowego wynika z zestawienia
wynagrodzeń i potrąceń sporządzonego przez pracodawcę. Można ją znaleźć w
rocznych zestawieniach zarobków, które pracodawcy mają obowiązek nam przesyłać
na początku danego roku lub po zakończeniu stosunku pracy.

Osoby objęte układami zbiorowymi pracy mają więcej urlopu. Należy się im
dodatkowe cztery dni, czyli w praktyce mają prawo do niemal pięć tygodni urlopu w
całym roku. Z tego powodu ich feriepenger to 12 procent podstawy zarobków.

Nie każdy jest uprawniony do pobierania wynagrodzenia urlopowego.
Feriepenger przysługują osobom zatrudnionym w firmach, poborowym, marynarzom i
rybakom uznawanym za pracowników. Z kolei osoby pracujące na własny rachunek,
freelancerzy, bezrobotni i samozatrudnieni rybacy nie są uprawnieni do pobierania
wynagrodzenia wakacyjnego.

Wynagrodzenie za czas urlopu podlega opodatkowaniu tak samo jak inne dochody i wlicza się do rocznego dochodu. Zazwyczaj odprowadzenie podatków od wynagrodzenia za czas urlopu jest rozłożone na inne miesiące w roku, więc podatek nie jest potrącany z wypłaty wynagrodzenia za czas urlopu. To stąd bierze się błędne przekonanie, iż wynagrodzenie urlopowe w ogóle nie jest opodatkowane.

Generalnie kwota ta jest wypłacana jednorazowo przed rozpoczęciem urlopu. W
praktyce świadczenie urlopowe najczęściej wypłacane jest w czerwcu. Pracownik
zawsze może żądać wypłaty świadczenia najpóźniej na tydzień przed rozpoczęciem
zaplanowanego przez siebie i uzgodnionego wcześniej urlopu.
W przypadku, gdy pracownik ma nietypowy tryb pracy, nietypowy termin urlopu lub
bierze krótkie, ale częste urlopy ze względu na wyjazdy do kraju rodzinnego, warto, by od razu omówił z pracodawcą termin wypłaty feriepenger.
W przypadku zakończenia stosunku pracy świadczenie urlopowe zwykle zostaje
wypłacone razem z ostatnią wypłatą. Nie zawsze jednak tak się dzieje, niekiedy
pracodawca daje pracownikowi wybór, czy odebrać feriepenger z ostatnią wypłatą,
czy w przewidzianym normalnie terminie w kolejnym roku.

Należy upomnieć się o wypłatę, najlepiej w formie pisemnej. Trzeba przypomnieć, że w przypadku spóźnienia, pracownikowi należą się również odsetki za zwłokę. Zwykle data wypłaty feriepenger jest zapisana w umowie o pracę. Jeżeli nie została ściśle określona w umowie, ale miesięczne pensje wpływają na konto regularnie tego samego dnia, ten dzień w odpowiednim miesiącu również można uznać za termin wypłaty feriepenger i od niego liczyć odsetki za zwłokę. W innym przypadku zasady obliczania odsetek od zaległości za świadczenie urlopowe określone są w ustawie o świadczeniu urlopowym.